Kırklı yaşlarda anneliği benimsemeyi keşfetmek

On yıl önce katıldığım yerel doğum öncesi eğitim sınıfında kendimi, neredeyse tamamı benden en az on yaş küçük, bazılarıysa neredeyse yaşımın yarısında olan anne adaylarıyla çevrili buldum. İlk başta şaşırdım ve şüpheye kapıldım. Arkadaş edinebilecek miydim? Çocuk sahibi olmak için neden bu kadar uzun süre beklemiştim? Seçimimde bir sorun mu vardı? Geriye dönüp baktığımda endişelenmeye gerek olmadığını görüyorum; kırklı yaşlarınız aile kurmaya başlamak için ideal bir dönemdir. The Daily Telegraph'ta yayımlanan güncel veriler, kırklı yaşlarında ilk kez anne olan kadınların sayısında artış olduğunu gösteriyor. Bugün Birleşik Krallık'taki her 25 doğumdan biri, 40 yaşında veya daha büyük bir kadına ait. Benim de dâhil olduğum çok sayıda kadın söz konusu; oysa 35 yaşından sonraki gebelikler çoğu zaman "ileri anne yaşı" olarak adlandırılıyor. Bu ifade kulağa sert gelebilir, ancak modası geçmiş "geriatrik gebelik" ifadesine kıyasla önemli bir ilerlemedir. Yıllarca çocuk sahibi olmaya çalışmış olsam da kırklı yaşlarıma kadar beklediğim için hiç pişman olmadım. Benim yolculuğum benzersizdi; partnerim Alex, IVF yolculuğumuz sırasında trajik bir şekilde yaşamına son verdi, ancak bu beni anneliğin peşinden gitmekten vazgeçirmedi. Annelik çağrısı inkâr edilemezdi; ben de Alex'in dondurulmuş spermini kullanarak devam etmeye karar verdim. Bugün sırasıyla yedi ve beş yaşında olan Lola ve Liberty adında iki güzel kızın annesiyim. 40 yaşımda anne olmaya fazlasıyla hazırdım; ayakları yere basan ve kendime güvenen biriydim. Yirmili ve otuzlu yaşlarımın aksine kendimi ve beni neyin harekete geçirdiğini iyi biliyordum. Hayat deneyimi beni FOMO'ya daha az duyarlı hâle getirmişti. Yirmi yıl önce ulaştığım ayıklık hâli artık sağlam biçimde yerleşmişti ve kariyerim iyi gidiyordu. Terapi, aile içindeki işlev bozukluklarını fark edip onlardan kurtulmama yardımcı olmuştu; doğum sonrası vücut değişiklikleri konusunda kaygılı değildim. Tek istediğim anne olmaktı. Yirmili ve otuzlu yaşlarda çocuk sahibi olmanın, başta daha doğurgan olmak üzere, kuşkusuz avantajları vardır. Araştırmalar, 31 yaşın bebek sahibi olmak için ideal olduğunu öne sürüyor; doğurganlığınız hâlâ yirmili yaşlarınızdaki kadar yüksek, ancak mali açıdan daha istikrarlısınız. Ellili yaşlarda annelik harika olabilir, ancak 35 yaşına girmeden önce yumurtalarınızı dondurmadıysanız kendi yumurtalarınızı kullanma ihtimali düşük olduğundan, çoğu zaman donör yumurtalarının kullanılmasını gerektirir. Daha genç yıllarımı düşündüğümde anneliğin üstesinden nasıl geleceğimden emin değilim. Çocuklarımın ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarımın önüne koymaya hazır olduğumu düşünmüyorum. Özellikle hızla yükselen çocuk bakım masrafları göz önüne alındığında, iş ile çocuk bakımını aynı anda yürütmek son derece zor olurdu. Ebeveynliği ertelemenin gerçekten de riskleri vardır. Yumurtaların hem sayısı hem de kalitesi azalır; bu da başarısız döllenme, düşük ve doğum kusuru oranlarının yükselmesine yol açar. Çocuk sahibi olmak için erken yaşta üzerimizde oluşan toplumsal baskı da yükü artırır; kadınlara doğurganlıklarının "işleyen saatli bombası" ve biyolojik saatleri hakkında sıkça sorular yöneltilir. British Fertility Society, 32 yaşına kadar, en geç bu yaşta, kadınların gebe kalmayı denemeye başlamasını; böylece yüzde 90 oranında, IVF’ye başvurmadan çocuk sahibi olma şansına sahip olmalarını öneriyor. Ancak bu tavsiye her zaman geçerli olmayabilir; çocuk sahibi olmak için doğru partneri bulmaya kararlıydım ve bunu ancak 35 yaşımda başardım. Doğal yollarla yaptığımız denemeler başarısız olduktan ve partnerim Alex hayatını kaybettikten sonra, bağımsız olarak ilerleyecek olgunluğa sahip olduğumu fark ettim. Bazı pişmanlıklarım var; örneğin doğurganlığımın zirvesinde olduğum yirmili yaşlarımın ortasında yumurtalarımı dondurmamış olmak. Bu işlem Birleşik Krallık'ta £4,000 ile £7,000 arasında maliyetlidir. Ancak kırklı yaşlarımda çocuk sahibi olmak doğru seçimdi. Başka bir negatif gebelik testinden sonra gözyaşlarına boğulduğum anlar da dâhil olmak üzere, zaman zaman şüphe yaşadım; fakat yirmili ve otuzlu yaşlarında doğurganlık sorunlarıyla karşılaşan pek çok kadın olduğunu kendime hatırlatmam gerekiyordu. İlk çocuğumu kucağıma aldığımda tüm bu endişeler ortadan kalktı. Tek ebeveynliğe başlamak üzere yeni bir bez çantasıyla hastaneden ayrılmak bir çöküş değildi; derin bir minnettarlık anıydı. Çocuğumu yeniden uyutmaya çalışarak geçirdiğim uykusuz geceler, özlemini çektiğim şeyin ta kendisiydi. Bu o kadar tatmin ediciydi ki kırklı yaşlarımda St Petersburg'da dondurulmuş bir embriyo kullanarak ikinci çocuğumu da dünyaya getirdim. Bugün ona Liberty diyorum. Bir anne olarak her gün karmaşayı ve düzensizliği kucaklıyor, her anın kıymetini biliyorum. Daha genç hâlim akşamlarımı ödevlere yardım ederek geçirme düşüncesi karşısında belki de irkilirdi; ancak gururla söyleyebilirim ki hayatımın en güzel dönemini yaşıyorum.

Kaynak:

https://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/features/pregnancy-forties-geriatric-first-child-b2434925.html